آنقدر پیش این و آن از خوبی هایش گفتم که.... وقتی سراغش را می گیرند... شرم دارم بگویم تنهایم گذاشت...

شبگردی می‌کنم. اما صدای نفس‌هایت را از پشت

هیچ پنجره و دیواری نمی‌شنوم. آسوده بخواب نازنینم،

شهر در امن و امان است ... تنها خانه‌ی من است که در آتش می‌سوزد...

عقاب همیشه تنهاست، اما لاشخورها همیشه با هم هستند...‬

دست به صورتم نزن

می ترسم بیفتد..

نقاب خندانی که بر چهره دارم! و بعد ..

سیل اشک هایم تو را با خود ببرد ..

و باز ..

من بمانم و تنهایی . . .

بلندترین شاخه ی درخت ، یک واژه را می فهمد ، و آن هم تنهایی ست

آنگاه که تنهایی تو را می آزارد ، به خاطر بیاور که خدا بهترین های دنیا را تنها آفریده !

بس که دیوار دلم کوتاه است ، هرکه از کوچه تنهایی ما می گذرد ، به هوای هوسی

هم که شده ، سرکی می کشد و می گذرد

عشق تــــــــــو
شوخی زیبایی بود که خداوند با قلب من کرد !
زیبا بـــــود ...امّا...شوخی بــــود !
... حالا . . .
تو بی تقصیری ! خدای تو هم بی تقصیر است !
من تاوان اشتباه خود را پس میدهم . . . !
تمام این تنهایی..............تاوان « جدّی گرفتن آن شوخی » است

اگر از وسعت تنهایی من می پرسی


به بلندای خیال
به بلندای فرو ریختن قطره اشکی از دل
و به عمق وحشت
وحشت از آنچه حقیقت دارد
وحشت از من بی تو
وحشت از تو بی عشق
وحشت از عشق بی ما ....
شرق تنهایی من
رو به سوی افق غم دارد
غرب تنهایی من
پشت این تکرار است
اگر از وسعت تنهایی من دانستی
تو بیا
تو بیا تا که به دست احساس
پر کنیم صفحه خالی نیاز
تا که این شمع خیال
برود رو به زوال

هر شب مثل دیوونه ها اشکام میریزه بی صدا خودت میدونی ای خدا موندم تنها......