همچو مردابی که رنگین است از سرخی خون وقت غروب میتراود لحظه های تلخ و مرده در دلم می نشیند بار غصه از نگاه غافلم من که چون تک شاخه ی یک تک درختم درمیان کوچه های تنگ غربت تیره بختم من که در دروازه های خستگی تنها نشستم از تمام روز های عمر رفته گیج و خسته ام میزنم سدی به بغض در گلویم نشکند تا نشنود دشمن صدای گریه ام را
lن دراين اوج تنهايي"خواستم بوزم تا شايد در وزش بادها"ديگران را شاد كنم."اما نتوانستم.خواستم بوزوم"بدوم"شاد باشم"اما نتوانستم.گم راه بي راه در وسط جاده تنهايي مانده ام و كسي نيست كه مرا دريابد.فرصت من به آخر رسيده است"چشمانم ديگر سو ندارد"همه از من دورند."دور دور.هيجكس مرا نميبيند و اوج مرا درك نميكند.
