زندگی کردن من مردن تدریجی بود
هر چه جان کند تنم عمر حسابش کردند

گاهی دلتنگ تو و تمام نوشته هایم می شوم...
باز میکنم... دفترچه ام را نگاه می کنم... و میخوانم...
این ها احساسات من هستند.
گاهی خشک می شود...
و گاهی...
وجودم را لبریز می کند
: بازهم برگه پر می کنم... قلم میزنم
به اینها چه می گویند؟؟؟؟ نوشته ، نثر، عادت، دلتنگی، احساس یا تو...
: زیبای من
نیازی به پاسخ نیست همین که بهانه ی نوشتنم شدی ... بس است

ترکت کردم و تنهایت گذاشتم....
تا بیش از این انرژی ات را صرف نکنی برای....
صادقانه دروغ گفتن
خالصانه خیانت کردن
و عاشقانه بی وفایی کردن....
و هر چه بیشتر خودت را از چشمم انداختن...!!!!
و چه حس پوچی بود این که میپنداشتم... لایق اعتمادی....

دوست یعنی یه راه دو طرفه٬ یه قدم من، یه قدم تو ... اما بدون شمارش و حساب و کتاب.

بدترین حسرتی که در زندگی میخوریم از این نیست که چرا اعمال خطایی انجام داده ایم...
بلکه از این است که چرا اعمال درستی را برای کسی که لیاقتش را نداشت انجام داده ایم...

نگران نباش عشق من
یارانه ام را به حسابم ریخته اند
ومن دیگر آنقدر ثروتمند شده ام
که می توانم تورا تا هر کجا که بخواهی برسانم.
راستی ...

هنوز هم اهل پیاده روی هستی ؟!!

شیشه ی نازک احساس مرا دست نزن.. چندشم می شود از لکه ی انگشت دروغ

سلام مجدد.چه خواب خوبی بود.حسابی سر حال شدم.خوبین؟ردیفین؟

مرد هر چقدرم که مغرور باشه ...
خشن و محکم و سخت باشه ...
بازم یه وقتایی که ناراحته و یه مشکلی براش پیش میاد
انگار فقط یه زن میتونه با نوازش و صدای گرمش آرومش کنه
سلامتی همه زنا و دخترا ...
که بعضی وقتا یه حس ارامشیو به مرد میدن
که هیچ مردی نمیتونه به زن بده

گاهی فقط بوی یک عطر ، یک تشابه اسم برای چند لحظه باعث میشه دقیقاً احساس کنی که قلبت داره از تو سینت کنده میشه.....!