هزاران رشته کلام از زبان بیرون آمد و پاره شد.

به غیر از یک کلام که همیشه ماندگار بود.

و آن هم کلامِ عشق بود به خدا

یه وقتهایی . . .
بعضـــــــــــی ها. . .
بی صدا از زندگیت میروند. . .
بــــــــــــــــــــــــی خداحافظی. . .
با پـــــــــــــــای برهنه،روی نوک پـــــــــا. . .
پـــــــــــــــــــــــاورچین . . .
پـــــــــــــــــــــــــاورچین. . .
تا مبادا صدای تق تق کفشــــــــهایشان. . .
آگـــــــــاهت کند از رفتنشان. . .
و ایــــــــــن. . .
نهـــــــــــــایت . . .
نامــــــــــــــــــــــــــــردیست!!!

خوش به حال کسایی که اگرهم اشتباهی میکنند.دستشون ،قلمشون،ذهنشون،زبانشون،بیانشون،فریادشون،بیشترازاینکه به سمت توجیح بره،به سمت فکر کردن به اشتباهه میره وبعدهم اینکه حداقل سکوت می کنند.به جایی که دادو بیداد کنند.اگرهم عذرخواهی نمیکنند،حداقلش اینکه سکوت میکنند. لای سکوتشون دنبال این میگردند،که چرا،دلیل اشتباهه چیه؟این رو از خدا بخواهیم تو این ماه.که از جسارت های این شکلی،جرات های این شکلی ،شهامت های این شکلی رو به دلمون بده.که اگه اشتباهی کردیم.مردونه وایسیم.وبگیم که اشتباه کردیم.آدم رو محبوبتر میکنه.شک نکنید.

خدا جون یادت هست؟
دستشو گرفتم آوردم پیشت گفتم من فقط اینو میخوام
گفتی این نه بهتر از اینو برات گذاشتم کنار
پامو کوبیدم زمین و گفتم من همینو میخوام
آروم توی گوشم گفتی:
آخه اون از من قول یکی دیگرو گرفته

ازم پرسيد: دوستم داري؟ گفتم آره...گفت چقدر؟ گفتم از اينجا تا خدا...اشك تو چشاش جمع شد و گفت: مگه الان نگفتي كه خدا از همه چيز به ما نزديك تره