با من، سخن از تو در میان آوردند **** گلبرگ بهار، در خزان آوردند

خاموش ترین سکوت صحراها را **** با نام تو، باز در فغان آوردند

عمر آن بود که در صحبت دلدار گذشت 

عمر آن بود که در صحبت دلدار گذشت 

                                         حیف و صد حیف که آن دولت بیدار گذشت

                                         حیف و صد حیف که آن دولت بیدار گذشت

 آفتابی زد و ویرانه دل روشن کرد

                                          لیک افسوس که زود از سر دیوار گذشت 

  خیره شد چشم دل از جلوه مستانه او 

                                           تا زدم چشم به هم مهلت دیدار گذشت

گر چه مستيم و خرابيم چو شب هاي دگر

باز كن ساقي مجلس سر ميناي دگر

امشبي را كه در انيم غنيمت شمريم

شايد اي جان نرسيديمبه فرداي دگر

مست مستم مشكن قدر خود اي پنجه غم

من به ميخانه ام امشب تو برو جاي دگر

چه به ميخانه چه محراب حرامم باشد

گر به جز عشق توام هست تمناي دگر

تاروم از پي يار دگري مي بايد

جز دل من دلي و جز تو دلاراي دگر

گر بهشتي است رخ تست نگارا كه در ان

ميتوان كرد به هر لحظه تماشاي دگر

از تو زيبا صنم اين قدر جفا زيبا نيست

گيرم اين دل نتوان داد به زيباي دگر

مي فروشان همه دانند عمادا كه بود

عاشقان را حرم و دير و كليساي دگر

هشیاری و مستیش همه عین نماز است

آنجا نپذیرند صلاح و ورع امروز

آنچ از تو پذیرند در آن کوی نیاز است

اسرار خرابات بجز مست نداند

هشیار چه داند که درین کوی چه راز است؟

تا مستی رندان خرابات بدیدم

دیدم به حقیقت که جزین کار مجاز است

خواهی که درون حرم عشق خرامی؟

در میکده بنشین که ره کعبه دراز است

هان! تا ننهی پای درین راه ببازی

زیرا که درین راه بسی شیب و فراز است

از میکده‌ها ناله‌ی دلسوز برآمد

در زمزمه‌ی عشق ندانم که چه ساز است؟

در زلف بتان تا چه فریب است؟که پیوست

محمود پریشان سر زلف ایاز است

زان شعله که از روی بتان حسن تو افروخت

جان همه مشتاقان در سوز و گداز است

چون بر در میخانه مرا بار ندادند

رفتم به در صومعه، دیدم که فراز است

آواز ز میخانه برآمد که: عراقی

در باز تو خود را که در میکده باز است

در دیده ی دل جلوه گرت می بینم

هر لحظه به شکل دگرت می بینم

هربار که در دیده ی دل می گذری

از بار دگر خوبترت می بینم