دلم آرامـش می خـواهـد …

بـه انـدازه ی خوردن ِ یـک فنـجان چـای کـوتـاه بـاشد …!!

یـا

به اندازه ی قـدم زدن روی ِ سنـگفـرش ِ خیـس ِ پـیاده رو

طـولـانـی …………..!

فـرقی نـمی کنـد

فـقط آن لـحظـه را می خـواهـم

آن لـحظـه کـه تـمام سلـول های بدنم

آرام مـی گـیرنــــد

دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ایوان می‌رَوم و انگشتانم را
بر پوستِ کشیده‌ی شب می‌کِشم
چراغ‌های رابطه تاریکند
چراغ‌های رابطه تاریکند
کسی مَرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد
کسی مَرا به میهمانی گنجشک‌ها نخواهد بُرد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مُردنی‌ست

[فروغ فرخ زاد]