من به خاطر تو پاییز می شوم ، زمستان می شوم ، اما بدان بی تو ، این آخرین بهاریست که برایت سخن از تابستان می زنم .

کاش غرورم را که در پستوی سادگیم پنهان بود می یافتی ، اما تو این سادگی را بهانه ای قرار دادی برای در هم شکستن غرورم .

همه کلمات با آنچه میان من و توست بیگانه اند و من هیچ کلمه ای را برای گفتگوی با تو شایسته تر از سکوت نیافته ام ، آیا سخن مرا میشنوی ؟

تمام نخود سیاه هایی که مرا فرستاده بودی دنبالش
جمع کرده ام و برایت آش پشت پا پختم …
تا سفرت بی خطر باشد !