سرهنگ: اسمت چيه؟ سرباز: ممد / سرهنگ: اين چيه دستت؟ سرباز: تفنگ / سرهنگ: تفنگ؟ اين مملكتته, آبروته, زندگيته, شرافتته, خواهرته, مادرته, و …. / سرهنگ رو به سرباز دوم : اسمت چيه؟ سرباز: غضنفر / سرهنگ: اين چيه دستت؟ تركه: اين خواهرومادر ممده !!!

ترجیح میدهم به جای شاخه ای گل بوته ای خار باشم! که دست هر کودک نابالغی نتواند پایان بخش زندگیم شود.

نکته رو گرفتی لایک بزن!

مرد: زن! تو چرا رفتی باز سه دست لباس نو خ[!]، آخه نمی گی من از کجا پولشو بیارم؟
زن: عزیزم، می دونی من اصلاً آدم فضولی نیستم!

داشتیم تو خیابون قدم می زدیم كه یهو صداى ترمز شدیدى اومد و دو تا پا كه یكى عمودى یكى افقى رو هوا بود... خلاصه ملت جمع شدن بالای سر طرف، كه در این هنگام راننده پیاده شد و در كمال خونسردى گفت: آقا چیزیتون شد؟ یارو هم با همون وضع و صورت خونى مالى در حالی كه به سختى نفس می كشید گفت: پـَـ نه پَــ، خودمو انداختم زمین از داور پنالتى بگیرم! راننده گفت: نمكدون! منظورم اینه كه می خواى زنگ بزنم اورژانس؟ یارو گفت: پـَـ نه پَــ، زنگ بزن برنامه نود، عادل اینا كارشناسى كنن صحنه پنالتى بود یا نه!

مامانه به بچه اش می گه مسواک می زنی؟ بچه می گه آره. مامانه می گه رو مسواکت خمیردندون می زنی؟ بچه می گه آره. مامانه می گه می خوای دندونات تمیز شه؟ بچه می گه آره. مامانه می گه خاک بر سرت! این همه موقعیت پ ن پ بهت دادم استفاده نکردی!

یک غریبه می خواهم


بیاید بنشیند فقط سکوت کند


و من هـی حرف بزنم و بزنم و بزنم...


تا کمی کم شود این همه بار ...


بعد بلند شود و برود


انگار نه انگار...

جبران خلیل جبران : چه حقیر است و کوچک ، زندگی آنکه دستانش را میان دیده و دنیا قرار داده و هیچ نمی بیند جز خطوط باریک دستانش. در خانه نادانی ، آینه ای نیست که روح خود را در آن به تماشا بنشیند...

به سلامتی اونایی که تو این هوای دو نفره با تنهاییشون قدم میزنن . . .

گاهی برات مهم نیست فلانی چی نوشته ،
ناخودآگاه تا اسمشو میبینی لایک میزنی ، چون اون آدمو دوست داری.
انگار با لایکت میخوای بهش بگی که :
ببین تو هر چی میخوای بنویس، ولی فقط باش…