دل هیچکس نمی سوزد به حال غمناکم
مگر سوزد همان شمعی که میسوزد سر خاکم

من آن گل بوته ی پژمرده هستم
که تنها در کویر غم نشستم
به امیدت نشستم تا بیایی
تو بارونی به روی برگ خستم

چه در دل من!چه در سرتو
من از تو رسیدم به باور تو
تو بودی و من به گریه نشستم برابر تو
بخاطر تو به گریه نشستم بگو چه کنم
با تو  شوری در جان ، بی تو جانی ویران
از این  زخم پنهان ، می میرم
 نامت در من باران ، یادت در دل طوفان
با تو امشب پایان می گیرم
نه بی تو سکوت ، نه بی تو سخن
به یاد تو بودم ، به یاد تو من
ببین غم تو  رسیده به جان و دویده به تن
ببین غم تو رسیده به جانم بگو چه کنم
با تو شوری در جان، بی تو جانی ویران
از این زخم پنهان  می میرم

بعضی وقتا سكوت میكنی

چون اینقدر رنجیدی كه نمیخوای حرفی بزنی ...

بعضی وقتا سكوت میكنی

چون واقعا حرفی واسه گفتن نداری ...

گاهی سكوت یه اعتراضه

گاهی هم انتظار ...

اما بیشتر وقتا سكوت ...


واسه اینه كه هیچ كلمه ای نمیتونه

غمی رو كه تو وجودت داری توصیف كنه

زندگی تجربه است، تجربه یِ تنهایی،
ما همانیم که بر نقش زمین حیرانیم.
یا همانی که در کاسه یِ آب
لبِ تنهاییِ شب
پسِ دیوار سکوت
از دهانِ دلِ تنهایی ماه، خود را می بینیم
و به توفیق خزان
غمِ آفت زده ای از درختِ تکِ خشکیده یِ خود می چینیم.
زندگی تجربه است، تجربه یِ تنهایی.
گاه به الطافِ بهار گل ها می رویند
گاه به دندانِ زمستانیِ باد ریشه ها می پوسند.
زندگی تجربه یِ توامانِ قله و طوفان است
دره و دریاهاست،
زندگی تجربه یِ آدمیانِ تنهاست،
زندگی داستانِ پیرمرد و دریاست...

آهنگی که روز قبل امتحان گوش میدادم :
بیخیال فردااا ، بیخیال فردااا …
آهنگی که بعد امتحان گوش میدادم :
مخور غم گذشته
گذشته ها گذشته
هرگز به غصه خوردن
گذشته برنگشته