پاتوق دانشجویان ایران - جستجو در پست ها

nanaz

در CARLO

وقتی دلتنگ میشوم تلخم...درگیرم با خودم...
اما ناراحتیم را سرکسی خالی نمیکنم
در خودم فرو میریزم
تنها بغض میکنم...
سکوتی میکنم بالاتر از فریاد...
وقتی دلتنگ میشوم هیچ چیز حالم را خوب نمی کند
جز رها شدن در خاطرات.....!

دیدگاه •

•

• 1392/05/19 - 13:52

شقایق گفت با خنده ؛ نه تب دارم ، نه بیمارم

اگرسرخم چنان آتش ، حدیث دیگری دارم

گلی بودم به صحرایی ، نه با این رنگ و زیبایی

نبودم آن زمان هرگز ، نشان عشق و شیدایی

یکی از روزهایی ، که زمین تب دار و سوزان بود و صحرا در عطش می سوخت ،
تمام غنچه ها تشنه و من بی تاب و خشکیده ،
تنم در آتشی می سوخت زره آمد یکی خسته ، به پایش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود

ز آنچه زیر لب می گفت : شنیدم ، سخت شیدا بود

نمی دانم چه بیماری به جان دلبرش

افتاده بود ، اما طبیبان گفته بودندش

اگر یک شاخه گل آرد، ازآن نوعی که من بودم
بگیرند ریشه اش را، بسوزانند شود مرهم برای دلبرش ، آندم شفا یابد

چنانچه با خودش می گفت ، بسی کوه و بیابان را بسی صحرای سوزان را،
به دنبال گلش بوده و یک دم هم نیاسوده ، که افتاد چشم او ناگه به روی من

بدون لحظه ای تردید ، شتابان شد به سوی من به آسانی مرا با ریشه از خاکم جدا کرد
و به ره افتاد و او می رفت ، و من در دست او بودم و او هرلحظه سر را رو به بالاها شکر می کرد،
پس از چندی

هوا چون کوره آتش، زمین می سوخت و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت
به لب هایی که تاول داشت گفت: چه باید کرد؟

در این صحرا که آبی نیست به جانم ، هیچ تابی نیست
اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من برای دلبرم ، هرگز دوایی نیست

واز این گل که جایی نیست، خودش هم تشنه بود اما نمی فهمید حالش را،
چنان می رفت و من در دست او بودم ، و حالا من تمام هست او بودم

دلم می سوخت، اما راه پایان کو ؟ نه حتی آب ، نسیمی در بیابان کو ؟

و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت
که ناگه روی زانوهای خود خم شد ، دگر از صبر او کم شد دلش لبریز ماتم شد ،
کمی اندیشه کرد ، آنگه

مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت
نشست و سینه را با سنگ خارایی زهم بشکافت ، زهم بشکافت

اما ! آه صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد زمین و آسمان را پشت و رو می کرد
و هر چیزی که هرجا بود ، با غم رو به رو می کرد

نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب ، خونش را به من می داد و بر لب های او فریاد

بمان ای گل ، که تو تاج سرم هستی دوای دلبرم هستی ، بمان ای گل

و من ماندم نشان عشق و شیدایی و با این رنگ و زیبایی

و نام من شقایق شد

گل همیشه عاشق شد

دیدگاه •

•

• 1392/05/16 - 00:47

korosh

در FC.PERSPOLIS

دیدگاه •

•

• 1392/05/14 - 22:45

-1

گرمی دست هایت چیست که دستهایم آنها را میطلبد ؟
در آینه چشمهایم بنگر چه میبینی؟
آیا میبینی که تو را میبیند؟
صدای طپش قلبم را میشنوی که فریاد میزند دوستت دارم؟
دوست ندارم که بگویم دوستت دارم.
دوست دارم که بدانی دوستت دارم!

دیدگاه •

•

• 1392/05/14 - 19:13

+3

♥ نگار ♥

در 1عاشقانه و دانلود

تو را راندم،
و ساک‌هایت را در پیاده‌رو افکندم
اما بارانی‌ات که در خانه‌ام مانده بود
هذیان‌گویبی سر داد،
و با اعتراض آستین‌هایش را برای در آغوش گرفتنم
به حرکت در آورد.

وآن گاه که بارانی را از پنجره پرتاب کردم،
همچنان که فرو می‌افتاد،
دست‌های خالی‌اش را در باد برآورد،
چونان کسی که به نشانه‌ی بدرود،
دستی برآورد
یا آن که فریاد زند: کمک!

دیدگاه •

•

• 1392/05/14 - 16:48

saman

در CARLO

مدرسة ما: پایگاه جهنمی

خروج از مدرسة: فراراز آلکاتراس

دیدن مدیر از دور: شبحی در تاریکی

نمرة بیست: افسانهآه

مدیرمدرسه: مرد 6 میلیون دلاری

شوخی با مدیر: بازی با مرگ

روز دادن کارنامه:حادثه در تونل کندوان

امتحان: شاید وقتی دیگر

روزی که معلم به کلاسنمیآید: بوی خوش زندگی

اخراج از کلاس: یک بار برای همیشه

نمازخانة دبیرستان:قطعه ای از بهشت

امتحان پایان ترم: قلبها برای که میتپد؟

پیام متقلب برای دیگران: چشمهایم برای تو

راهی برای متقلبان:جیببرها به بهشت نمیروند

آنتن مدرسه: جاسوس سه جانبه

جای سیلی معلم: دایرةسرخ

صفرهای پشت سر هم: برج مینو

اعتراض برای نمره:شلیک نهایی

زنگ ورزش: المپیک دربازداشتگاه

شورای دبیران: جنگ نفتکشها

ناظم: پلیسآهنی

کنکور:بالاتر از خطر

دیدن معلم از دور: سایة عقابها

نگاه معلم: بگذارزندگی کنم

دانشگاه: سرزمین آرزوها

خارج از مدرسه: آن سویآتش

بحث بامدیر: فریاد زیر آب

شاگرد اول کلاس: پرندة کوچک خوشبختی

پای تخته: لبةتیغ

منفیهای پشت سر هم: گلولههای بی صدا

اولین دانش آموزی کهمعلم از او درس میپرسد: قربانی

وراجی سر کلاس: مجوز مرگ

آخر کلاس: بهشتپنهان

مبصرکلاس: افعی

بوی جوراب بچهها: عطر گل یاس

دبیران مدرسة ما:تبعیدی ها

اخراج از مدرسه: میخواهم زنده بمانم

دفتر دبیران: خانه ارواح

نمرة ده: شانسزندگی

اتاقورزش: جزیرة آدم خورها

سال آخر دبیرستان: سالهای بیقراری

ساختمان مدرسه: آسمانخراش جهنمی

اخراجیها:بینوایان

رفتن به دانشگاه: هدف سخت

دفتر مدیر: کلبةوحشت

صاحباننمره زیر ده: سربداران

کیفهای دانش آموزان: محموله

ظرفیت نیمکتها: دونفر و نصفی

سوسک در کلاس: انفجار در اتاق عمل

کلاس خصوصی: وعدهپنهان

زنگادبیات: نان و شعر

دفتر ناظم: محکمة عدالت

حالت دانش آموز هنگامپاسخ دادن: زرد قناری

دانش آموزان رشتة ریاضی: سوته دلان

رفتار مشاور مدرسه بادانش آموزان: عاشقانه

دیدگاه •

•

• 1392/05/14 - 15:28

+1

بعد قتل شه میان قتلگاه

ذوالجناح برگشت سوی خیمه گاه

اهل بیت شاه گرد آن فرس

کای خداوندا تویی فریاد رس

او فرس کو صاحب و کو همدمت

پر شده از تیر و از پیکان تنت

از چه یار خود زمین بگذاشتی

یکه و تنها قدم برداشتی

آمدی خونین بدن ای بسته لب

آب خوردی یا که هستی تشنه لب

مرحبا بر تو ز جانبازی تو

آفرین بر این فداکاری تو

کس ندیده اشک غم را از فرس

این حکایت از تو جاوید است و بس

فخر بنموده است عابد ر سپاه

بر تمام خیل اسبان ذوالجناح

دیدگاه •

•

• 1392/05/14 - 11:02

یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد

به وداعی دل غم دیده ما شاد نکرد

آن جوان بخت که می زد رقم خیر و قبول

بنده پیر ندانم ز چرا آزاد نکرد

کاغذ این جامه به خرابات بشویم که فلک

رهنمونیم به پای علم داد نکرد

دل به امید صدایی که مگر در تو رسد

ناله ها کرد درین کوه که فریاد نکرد

سایه تا باز گرفتی ز چمن مرغ سحر

آشیان در شکن طره شمشاد نکرد

شاید از پیک صبا از تو بیاموزد کار

ز آنکه چالاکتر از این حرکت باد نکرد

کلک مشاطه صنعش نکشد نقش مراد

هر که اقرار بدین حسن خدا داد نکرد

مطر با پرده بگردان و بزن راه عراق

که بدین راه شد یار و ز ما یاد نکرد

غزلیات عراقی است سرود حافظ

که شنید این ره دلسوز که فریاد نکرد

دیدگاه •

•

• 1392/05/14 - 10:59