در این هیاهوی خلق

عاشقتم من یه جوره خاص
اونجوری که تو دلت میخواست
کار دادی دستم که همه میگن
شدم بی هوش و حواس
من تورو دوست دارمت
تو دلم هنوز دارمت
ثانیه ای میشمارمت
همینه همینی که هست
عاشقی بیماریه از حالا گریه و زاریه
دردیه که تکراریه
همینه همینی که هست

 ♫♫♫

عاشقتم من مگه چیه
هرچی از امروز تو بگیه
گوش بده انگار دل ما دوتا صداشونم یکیه

من تورو دوست دارمت
تو دلم هنوز دارمت
ثانیه ای میشمارمت
همینه همینی که هست
عاشقی بیماریه از حالا گریه و زاریه
دردیه که تکراریه
همینه همینی که هست

حال دلم عجیبه واسم
حالم عجیب غریبه واسم
این حس جدید یه کاری کرده که یه بار دیگه گرفت نفسم

من تورو دوست دارمت
تو دلم هنوز دارمت
ثانیه ای میشمارمت
همینه همینی که هست
عاشقی بیماریه از حالا گریه و زاریه
دردیه که تکراریه
همینه همینی که هست

بابای من واسه اینکه ثابت کنه هوا هنوز انقد گرم نشده که ما کولر روشن کنیم

یه هفته اس ظهرا با پتو میخوابه وسط هال…!!!

تازه هر بدبختی هم تو این شرایط در هالو وا کنه

یه چیزی پرت میکنه طرفش

میگه ببند درو سوز میاد تو!!!

خداحافظ خیلی سخته
.
.
.
.
چیه فک کردی پست عاشقانس ؟ نه عزیزم من از این غرتی بازیا بلد نیستم با کیبورد یه دفه بنویس خداحافظ میبینی هر حرفش یه گوشه کیبورده اصن یه وضیه ، من هر وقت میخوام در جواب خداحافظی کسی بنویسم خداحافظ همش دغ دغم اینه که زود بنویسم اون ببینه ولی هیچ وقت نمیشه

⬅ وقتی یه دختر بهت گیر میده.. ➡
⬅ وقتی حسودی میکنه و حرص میخوره... ➡
⬅ خوشحال باش..! ➡
⬅ چون که عاشقته..!! ➡
⬅ نگو حساسه..! ➡
⬅ نگو شکاک و بدبینه.! ➡
⬅ واسش مهمی! ➡
⬅ فقط بترس از روزی که➡
⬅ اوج گیردادناش بشه یه کلمه ➡
⬅ هـــرجـــورراحــتـی..! ➡

°•○●عشقم...●○•°

وَقتی مردَم،

خودِت بیاتو غــسال خونه بِشورَم

چِشاموخودِت بادَستات بِبَند...

لَبامو...!نه نَبوس اخه میگَن شگون نَداره

تو .... فَقَط ی دَست روموهام بِکِش

کَفَنَمو بِذار اونا بِپیچَن... آخه تواَزکارایِ سَخت خوشِت نِمیاد، کَفَن پیچیدَنَم سَخته!

خودِت بَغـَلَم کٌن بِذارَم توقَبر

خاکَم خودِت بِریز روم وَلی ارومـ ارومـ ...

باشه؟

دیگه کَم کَم هَمه بٌلَندشٌدَن که بِرَن

وَلی

وَلی تو نَرو یِکَم دیگه بِمون

اخه...

توکه میدونی مَن اَزتاریکی و تَنهایی میتَرسَم...

هَرچَند تو هَمیشه تَـــــــــنهام میزاشتی

پَس حالا تَنهام نَزار یِکَم بیشتَر بِمون

بَعد حَواسَم که پَرت شد مِثلِ هَمیشه تَنهام بِذار برو

برو پِیِ زِندِگیت

برو پیشِ هَمونایی که بِخاطرِشون مَنو شِکَستی و نَفَهمیدی

گِریه نَکٌن حالا که دیگه به گِریه تو یا کَسِ دیگه نیازی نَدارم...

خودِتم ناراحَت نَکٌن چون ناراحَتیتَم به دَردَم نِمیخوره پَس بِخَند ...

چون مَن دیگه زیرِ خَروارها خاکَم

هَمون روزیه که به خاطرَم مِشــکی پوشیدی

راستی! حَرفِ اخَرَم هَمیشه یادِت باشه

کِہ

"خیلی دوســِت داشتَم"