تقصیر از چشمان
توست جانم که
دوست داشتن
را بی رحمانه !!
به من تحمیل می کنند !!!

سیگاری روشن میکنم

و به خاموش بودنم فکر میکنم

کـــــــــام عمیق

همراه آهی کوتاه

بیرون میدهم دودش را

کمرنگ میشود مثل خودم

نفسم میگیرد

از زندگی اجبــــــاری

حواسم را به فندک مارک دارت پرت کردی...

تعارف سیگارت مرا واداشت که قبول نکنم

آخه عادت به قبول هدیه از دستت رو نداشتم

و نمیخواستم زیر دین تو باشم لعنتی!

انگار قلبم سیگار کشیده بود

صدایم شکسته و خراشیده گفت:

مثل یه وصله ناچسب به هم کوک خورده ایم

صدایت تارهای وجودم را لرزاند وقتی گفتی:

من فقط با سیگارم کوکم

با تو ناکوکم....

زین پس من هم با سیگارم کوکم لعنتی...!

فریاد نمیکشم
که خواهند گفت
از استخوان درد است
مویه نخواهم کرد
باور نمیکنند که این صدای زخمی یک مرد است

بچگی یعنی:

وقتیکه فاصله ی دستشویی تا اتاقمونو می دویدیم

و از اینکه لولو ما رو نمی خورد فریاد می زدیم، ھـــــوراااا


از هیچ کار بچگیم پشیمون نیستم ،

جز اینکه آرزو داشتم بزرگ شم ...

فکر می کردم تو همدردی
ولی
تو هم "دردی"

بابا یکی بی حاله
یکی مهربون و بعدشم عصبانی و حالاهم بیحال
چی به سر ما اومده
خنده چی شد
کسی اندازه من مشکل نداره
ولی شده باشه حتی به زور میخندم

تیغ روزگار شاهرگ ” کلامم ” را چنان بریده ، که سکوتم ” بند ” نمی آید !

خط خطی های ذهنم

چون باغ های شنی

خواب های توست

آنجا که زمان موهوم است

و روزهای رخوت آور در هم آمیخته

زندگـــــــی همیشـــه در جریانه

ولی مشـــــــکل اینجاست

کـــه بعضى وقتا مـــا رو در جـــــریان نمیــــــذاره . . .