اینجا عشق قندیل می بندد





با این واژه های یخ زده





نگفته بودی دمای نبودنت





زیر صفر است..!

انگـــار

آخرین سهــــــ ــــ ــم ما از هم

همین سکوتـــــــــ ـــــــ ــــ اجباری سـتــــــ ـــ ـ ..

آب میشوند


آدم برفیها

وقتی از خورشید

خجالت میکشند.

همیشه با فرزندان تان مهربان باشید؛ زیرا آن ها هستند

که خانه سالمندان شما را انتخاب خواهند کرد

دلم گرفته، هوای بهار کرده دلم
هوای گریه ی بی اختیار کرده دلم


رها کن از لبِ بام آن دو بافه گیسو را
هوای یک شبِ دنباله دار کرده دلم


بیا، بیا که برای سرودنِ بیتی
هزار واژه ی خونین، قطار کرده دلم


به هر تپش که نفس تازه می کند، باری
مرا به زیستن امّیدوار کرده دلم


کنون که آخر ِ پیری نمانده دندانی
غزالِ خوش خط و خالی شکار کرده دلم


بخند ای لبِ خونین، لبِ ترک خورده
دلم شکسته، هوای انار کرده دلم.

دلا دیشب چه می کردی تو در کوی حبیب من
الهی خون شوی ای دل تو هم گشتی رقیب من

اگر سهم من از این همه ستاره فقط سوسوی غریبی است، غمی نیست. همین انتظار رسیدن شب برایم کافیست!

آدمها یک روزی به نتیجه میرسند که دیگه دیره خیلی دیر...

اینجا در دنیای من گرگ هاهم افسردگی گرفته اند
دیگر گوسفند نمی درند
به نی چوپان دل می سپارند
گریه می کنند......

اینجا قلعه تنهایی من است. دیر زمانی است صدای گذر
هیچ پرنده ای سکوت آسمان آن را برهم نزده وهیچ کس
حتی غریبه یا گمشده ای گذارش بدین سرزمین نرسیده.