همه روز روزه بودن، همه شب نماز کردن


همه ساله حج نمودن، سفر حجاز کردن



ز مدینه تا به مکه، به برهنه پای رفتن


دو لب از برای لبیک، به وظیفه باز کردن



به معابد و مساجد، همه اعتکاف جستن


ز مناهی و ملاهی، همه احتراز کردن



شب جمعه‌ها نخفتن، به خدای راز گفتن


ز وجود بی‌نیازش، طلب نیاز کردن



به خدا قسم که آن‌را، ثمر آن قدر نباشد


که به روی ناامیدی در بسته باز کردن

شیخ بهایی

آرام تر سکوت کن!


صدای بی تفاوتی هایت آزارم میدهد...!!

سڪوتـــ میڪنمـ


بہ احتــرامـ



آטּ همہ حرفــ هایـﮯ


ڪہ בر בلـــم



مُـــرב

چه حس قشنگیه وقتی میشی مَحرمِ دل یکی ..

یکی که بهش اعتماد داری ..

بهت اعتماد داره ..

از دلتنگی هاش برات میگه ..

از دلتنگی هات براش میگی ..

آروم میشه ..

آروم میشی ..

حسی که هیچ وقت به تنفر تبدیل نمیشه ..

این حس مثل قطره های بارون پاکه ..!!

به خاطر هیچکس دست از “ارزشهایت” نکش چون زمانیکه آن فرد از تو دست بکشد ، تو می مانی و یک “من” بی ارزش !!!

تا حالا دقت کردین.......
تیپ و قیافه با زبون دراز نسبت معکوس داره.....
اونایی که گیر همچین عجوبه هایی افتادن لایک کنن.

اَللّهُمَّ اغْفِرْ لىَ الذُّنُوبَ الَّتى تَحْبِسُ الدُّعاَّءَ


همیشه ،

تو شروع می کنی!

بیشترش آن وقت هایی که نمی توانم با تو حرف بزنم.

وقتی دلـم بـه سمـت تـو مـایـل نـمی‌شـود
بـایـد بـگـویـم اسـم دلـم، دل نـمی‌شـود

دیـوانـه‌ام بـخـوان کـه بـه عـقلم نـیـاورنـد
دیـوانه‌ی تـو است که عـاقل نـمی‌شود

تـکلیف پـای عـابران چیست؟ آیـه‌ای
از آسمـان فـاصلـه نـازل نـمی‌شـود

خط می‌زنم غبار هـوا را که بنگرم
آیا کسی ز پنجره داخل نمی‌شـود؟

می‌خواستم رهـا شوم از عـاشقـانـه‌ها
دیدم که در نـگاه تـو حاصل نـمی‌شـود

تـا نـیـستی تمـام غزل‌ها مـعـلق‌انـد
این شعـر مدتی‌ست کـه کامـل نـمی‌شـود

از شیخ ِ بهایے پرسیدند :

خیلے "سخت " مے گذرد ، چـه باید کرد؟


شیخ مے فرماید:

خودت که مےگویے ، سخت "مےگذرد" ،

سخت کــ ه " نمےماند " !

پس خـــدا را شکــر کــ ه مےگذرد و نمےماند .

گاهی احساس راکد ماندن به ما دست میدهد

و ترس اینکه مبادا چون مردابی شوم و بگندم ،

همه ی وجود آدمی را فرا می گیرد

غافل از اینکه هر آنچه از جانب خداوند سبحان می رسد حکمتی دارد

غافل از اینکه گاهی این توقف ها شاید جریان یا شدت قوی تری ایست

برای طی کردن ادامه مسیر

در مسیر خودشناسی همیشه مسیر مستقیم نیست

گاهی چپ یا راست هم دارد گاهی توقف کردن هم دارد.

آنچه مهم است این است که در راه نمانی در هیچ منزلگاهی بیش از حد لنگر نیندازی

و شوق رفتن را در دلت زنده نگاه داری و دوباره به مسیر مستقیم برگردی...