چه اندازه خدا نزدیک است!
و به قول سهراب: پای آن شب بوهاست
نفس گرم خدارا هر روزپشت پرچین دعا میشنویم...
چه دقیق آمده ایمخانه دوست همین جاست
همین نزدیکی است...
به گمانم پشت دیوار نگاه من و توست
بخدا هیچ دلی تنها نیست...

هيچگاه عشق به همدم را پاينده مپندار و از روزي كه دل مي بندي اين نيرو را نيز در خويش بيافرين كه اگر تنهايت گذاشت نشكني و اگر شكستي باز هم نا اميد نشو ، چرا كه آرام جان ديگري در راه است . (ارد بزرگ)

ما بدهكاریم به كسانی كه صمیمانه زما پرسیدند:
معذرت می‌خواهم، چندم مرداد است؟
و نگفتیم
چون كه مرداد گور عشق گل خونرگ دل ما بوده است.

۹ سال بی‌پناهِ بی‌پناهی گذشت و كسی نمی‌داند حسین پناهی دقیقا چندم مرداد فوت کرده است، مردی كه حتی روز تولد هم ندارد! حدوداً سالی بدنیا پا نهاد و حدوداً روزی دنیا را بدرود گفت!، در "میان مردمی که حدوداً می‌خرند و حدوداً می‌فروشند"

این "سرگذشت کسی‌«ست» که هیچ کس نبود
و همیشه گریه می‌کرد
بی مجال اندیشه به بغض‌های خود"

اگهاين اس ام اس رو خوندي يعني دوستم داري

اگه پاک کني عاشقمي

اگه جواب بديديوونمي

اگه جواب ندي يعني منو ميخواي

حالا چيکار مي­کني؟

يه نصيحت:

هيچ وقت تو خيابون نرو، اگه رفتي سرتو بالا نكن، اگه بالا كردي، به هيچ كس نگاه نكن، اگه نگاه كردي نخند، اگه خنديدي شماره ازش نگير، اگه گرفتي بهش زنگ نزن، اگه زدي باهاش حرف نزن، اگه زدي نگو دوسش داري، اگه گفتي باهاش قرار نزار، اگه گذاشتي نرو سر قرار، اگه رفتي تحويلش نگير، اگه گرفتي عاشقش نشو، اگه شدي بهش نگو، اگه گفتي... ميذاره ميره!!!

یه روز یه گُله ميره پيش خدا

- ميگه: چرا همة گلها خار دارن؟

-خدا مي­گه: نه، يه گلي هست که خار نداره.

- گُله ميگه کو؟ صداش کن ببينمش؟

- خدا مي­گه نه، صداش نکن داره استاتوس مي­خونه

دختر ۱۲ساله اومده پست گذاشته از درد تنهایی بمیر اما زاپاس عشق کسی نشو
خب سوالی که پیش میاد اینه که عروسک این بچه رو کی ورداشته

اگه معلم جغرافی بودم اسمتو رو بلندترين قلة دنيا می­نوشتم

اگه معلم ادبيات بودم اسمتو تو تمام شعرام می­آوردم

اگه معلم شيمی بودم اسمتو در گروه حلال­ترين محلول ها قرار می دادم

اگر معلم زيست بودم قلبت رو جزء مهربون­ترين قلبها می­نوشتم

وقتی مروجین مذهبی به سرزمین ما آمدند،

در دستشان کتاب مقدس داشتند و ما

در دست زمینهایمان را داشتیم،

پنجاه سال بعد، ما در دست کتاب های

مقدس داشتیم و آنها در دست زمین های ما

را داشتند.

جومو کیانتا

زلف و رخسار تو ره بر دل بیتاب زنند

رهزنان قافله را در شب مهتاب زنند

شکوه ای نیست ز توفان حوادث ما را

دل به دریازدگان خنده به سیلاب زنند

جرعه نوشان تو ای شاهد علوی چون صبح

باده از ساغر خورشید جهانتاب زنند

خاکساران تو را خانه بود بر سر اشک

خس و خاشاک سراپرده به گرداب زنند

گفتم:از بهر چه پویی ره میخانه رهی

گفت:آنجاست که بر آتش غم آب زنند