آفتاب پرست
در خانۀ خود نشته ام ناگاه
مرگ آید و گویدم: ز جا برخیز
این جامۀ عاریت به دور افکن
وین بادۀ جانگزا به کامت ریز!
خواهم که مگر ز مرگ بگریزم
می خندد و می کشد در آغوشم،
پیمانه ز دست مرگ می گیرم
می لرزم و با هراس می نوشم!
آن دور، در آن دیارِ هول انگیز
بی روح، فسرده، خفته در گورم
لب بر لب من نهاده کژدم ها
بازیچۀ مار و طعمه مورم
در ظلمت نیمه شب، که تنها مرگ
بنشسته به روی دخمه ها بیدار،
واماندۀ مار و مور و کژدم را
می کاود و زوزه می کشد کفتار...!

(فریدون [!])
ادامه دارد ...

هر گز كاري نكنيد كه عمه هايتان تاوان آن را پس بدهند ( عمه دكتر شريعتي)

کاش يکي‌ بود که توي کوچه‌ها داد ميزد

خاطره خشکيه... خاطره خشکيه...

اونوقت همه ي خاطراتتو همونايي که ارزش گرفتن

دمپاييِ پاره هم ندارن ميريختم تو کيسه

و ميدادم بهش و ميرفت ردِ کارش !

از آدم ها دلگیرم ....

که گرم می بوسند و دعوت میکنند !

سرد دست میدهند ؛ و به چمدانت نگاه میکنند ... !!!

چه صفایی داره این بالا بشینی
اونم تنهااااا

مبهـوت يك شـِكست ، مغلوب يك اتِفاق

مصلوب يك عــِشق ، مفعول يك تاوان

خـُرده هايـَش را باد دارد ميبـَرد

و او فقـط خاطراتـَش را مُحكم بَغل گـِرفته

بيـا آخرين شاهكارت را بيبين

مـُجسمه اي ساخـته اي به نـام

" مـَــــــــــــــــــــــــــــــــن "

سلامتیه اونایی که براشون مثل آتیش چهارشنبه سوری بودیم همه وجودمون تو آتیش عشقشون سوخت تا اونا با شادی از رومون بپرن و رد بشن

هنوز گاهی میان آدمها گم می شوم...!


کوچه ها را بلد شدم... خیابان‌ها را بلد شدم...


ماشین‌ها را، مغاز‌ه‌ها را، رنگ‌های چراغ راهنمایی را...


ولی هنوز گاهی میان "آدمها" گم می شوم، آدمها را بلد نیستم..

از زرتشت پرسیدند زندگی خود را بر چه بنا كردی؟

گفت : چهار اصل
1- دانستم رزق مرا دیگری نمیخورد پس آرام شدم
2- دانستم كه خدا مرا میبیند پس حیا كردم
3- دانستم كه كار مرا دیگری انجام نمی دهد پس تلاش كردم
4- دانستم كه پایان كارم مرگ است پس مهیا شدم