بزرگترین مصیبت میدونید چیه ؟
اینکه کسی نتونه احساسشو بیان کنه
نه اینکه شعر بگه نه
نه اینکه قطعه ادبی بگه نه
فقط با کلمات طوری حرف بزنه که مخاطبش
اونطرف مثلا اگه جاش گرمه وطرفش میگه
سردمه
سرمارو احساس کنه
گاهی حتی کلمه هم لازم نیس
فقط روح ها به هم میپیوندند
واصلا حرفی زده نمیشه
میبینی دوستت که مجازیه
مثلا تهرانه یا همدانه یا شیرازه
یعنی کیلومتر ها فاصله داره
ودرست تو لحظه ای که تو به فکر چیزی هستی
یه یاداشت برات میفرسته
دقیقا اونیه که میخواستی
فدای همه دوستایی که روحشون بسته به جونمه
ومن خوشبختم
خوشبختم که شما ها رو دارم
باور کنید اگه این نوشته ها نبود
اگه اون کامنتها ویاداشتها وپیامها نبود
خیلی وقت پیشا ترکیده بود
این اتشفشان بغضهای گلوگیرم

میگن تو جهنم چند مدل دقیقا مثل خودتون رو میارن میشونن سر کلاس شما باید برین بهشون درس بدین تا اونا یاد نگیرن هم نمیزارن از کلاس برین بیرون
حالا دو راه دارین :
یاا ز این به بعد سر کلاسا نخوابین
یا تبدیل بشید به یک انسان درست کار که اصلا گناهی ازش سر نمیزنه
البته دومی رو پیشنهاد میکنم راحت تره

نیمه ی گم شدت پیش من لایک میکنی یا بکشمش تا اخر عمر نصفه بمونی؟

تو بازار می چرخیدم دیدم یه دختربچه 4-5 ساله داره گریه می کنه و مامانشو صدا میزنه! رفتم پیشش گفتم چیه  مامانتو گم کردی؟ برگشته می گه: پ ن پ دیدم صدام قشنگه دارم روضه می خونم!!!!!!
عاغا مارو میگی

شبا
شبای نزدیک به امتحانه :
چراغا رو خاموش کنید محفل معنوی بشه
میخوام امشب دلاتونو ببرم پیش عمه ی استاد. . .
بگم بگم نه بگم .