حیونکیییییییییییییییییییییییییی

ما

در عصر احتمال به سر می بریم

در عصر شک و شاید

در عصر پیش بینی وضع هوا

از هر طرف که باد بیاید...!

با نداشتن ها تا کن!

تا

تا نشوی..

در انجماد سکون،پیش از آنکه سنگ شوم

مرا به هرم نفس های عشق آب کنید

درد ،حرف نیست

درد ،نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم؟

هیچ وقت نقاش خوبی نخواهم شد
امشب دلی کشیدم
شبیه نیمه ی سیبی
که به خاطر لرزش دستانم
در زیر آواری از رنگ ها
ناپدید ماند

حال کنین

به دوراهی های زمین که میرسم به آسمان چشم میدوزم
آنجا همیشه راه یکیست

آسمان میبارد به حرمت کداممان نمیدانم.. همین را میدانم که باران صدای پای اجابت است و خدا با تمام جبروتش ناز میخرد.. پس نیاز کن

مثل موج های سرکشی که دم به دم جامه ی هزار توی خویش را

تکه

تکه

پاره میکنند

مثل ابرهای عاشقی که دم به دم چشم های آسمان خسته را به درد پر ستاره میکنند

ماهیان سرخ قلب من،توی تٔنگ تُنگشان

لحظه

لحظه

نبض اتفاق آبی تو را شماره میکنند...