دفترچه خاطرات غضنفر: خیلی فقیر بودیم ،هیچ پولی نداشتیم ، مادرم قادر به زاییدن من نبود ، در یک شب آفتابی خاله ام مرا زایی

یار با ما بی‌وفایی می‌کند بی‌گناه از من جدایی می‌کند شمع جانم را بکشت آن بی‌وفا جای دیگر روشنایی می‌کند * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

تو که رفتی پریشون شد خیالم / همه گفتند که من دیوانه حالم نمیدانند که این دیوانه در فکر شفا نیست / که هرچی باشه اما بی وفا نیست . . . * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * این دقیقا حال من هستش.

هر رهگذری محرم اسرار نگردد / صحرای نمکزار چمن زار نگردد هر جا که رسیدی طرح رفاقت مکش ای دوست / هر بی سر و پا یار وفادار نگردد . . . * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

در فلسفه وفا چنین آمده است ، دل وقف شکستن است ، بیهوده نرنج . . * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

در وفا هیچ کس استاد نیست ، ولی در بی وفائی همه استادن چطوری استاد !؟ * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

باد موهايش را به بازی می گيرد و من چشم بر هم می نهم وهمبازی باد می شوم: گلوله ای نخ در مشت می دوم پای برهنه در پی بادبادکی که چرخ می خورد در بلند آبی آسمان. دل می سپارم به رقص موزون بادبادک ها و اوج می گیرم همراهشان تا بيکران لاجوردی آسمان. در پس کوچه ای نگاهش راه نگاهم می بندد. می نگرد, سادگيم را, پاهای برهنه ام را و چشمانم را که چه آسان هم رقص پرواز بادبادک ها می شود. باد می آید و در ميان پيچ و تاب موهايش ره گم می کند. ره گم کرده سرانگشتان نوازشگر باد بادبادکم را از بندش می رهانند... لبخندی بر گوشه لبانش می شکفد و شکوفه ای در دلم جوانه می زند.

آهای رغیب بی رحم عشق منو ربودی / آخه یار بی وفا به یاد من نبودی حالا داری به عشقت زندگیتو می سازی / غافل از این که اینجا قلبی شکستی . . .

سلام ای بی وفای بی مرووت / سلام ای ساز گیتار محبت سلام کردم نگی تو بی وفائی / وگرنه ما که عاشقیم بی مرووت !!! * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

مستم از باده ،که مستی هم بلاست باده ی عاشق زهر باده جداست بی وفا ، مستی مگر از باده ی عشقت نبود کین چنین دل را شکستی،کین شکستن هم خطاست * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * [!] عشقی که به یک آدم هرزه داشته باشی.