شايد آنروز كه سهراب نوشت "تا شقايق هست ، زندگي بايد كرد" خبر از درد گل ياس نداشت : بايد اينظور نوشت هر گلي هم باشد چه شقايق ، چه گل پيچك و ياس جاي يك گل خاليست ...تا نيايد مهدي(عج) ، زندگي دشوارست

میترسم از این که
روزی
یک جایی
من و تو
خیلی دور از هم،شب و روز در آغوش یک غریبه،بی قرار هم باشیم

بهانه های دنیا ترا از یادم نخواهد برد،من ترا در قلب دارم نه در رویا.........

ما در زندگی مرتبا با درسهای تازه ای روبرو



می شویم و



تا زمانی که درسی را یاد نگیریم مجبور به



گذراندن دوباره آن هستیم

در زندگي افرادي هستند كه مثل قطار

شهربازي هستند

از بودن با اونا لذت مي بري ولي باهاشون به

جايي نمي رسي

حتی در بن بست هم راه آسمان باز است ،پس پرواز را بیاموز !

[!] و تهرونیه دعواشون میشه، میبرنشون کلانتری. افسرنگهبان از تهرونیه میپرسه: اسمت چیه؟ یارو با بیخیالی میگه: فِری... افسره حسابی چپ و راستش میکنه، میگه: بی پدر فکر کردی اینجا خونه خالست خودمونی شدی؟ گفتم اسمت چیه؟ تهرونیه که حساب دستش اومده بوده میگه: فریدون قربان! افسره برمی‌گرده به [!] میگه اسم توچیه؟! [!] اسمش قلی بوده، یکم فکر میکنه بعد با ترس جواب میده: قولیدون!

بچه که بودیم فقط کفشهامون رو اشتباه میپوشیدیم الان که بزرگ شدیم تنها کار درستی که میکنیم پوشیدن کفشامونه !

غضنفر لب دريا همش داد ميزد آفرين، ما شالا ازش می پرسن چه کار ميکنی ؟!
ميگه : پسرم 1 ساعته رفته زير آب هنوز بر نگشته عجبنفسی داره ها …!

پاهایم را که درون آب میزنم, ماهی ها جمع میشوند! … شاید این ها هم فهمیده اند, عمری “طعمهء روزگار” بوده ام …!!!