یه غمی هست که بچه های آخر بیشتر درکش می کنن

غم به مرور زمان کم شدن آدم های سر سفره !

زمان مدرسه هم اینایی که اتود نوک هفت دهم داشتن

همیشه توی ذهنم تو یه دسته‌بندی جدا قرار می‌گرفتن .

اینایی که به ما نمی‌خورن !

.

یک شبی مجنون نمازش را شکست

بی وضو در کوچه لیلا نشست.

عشق/ آن شب مسته مستش کرده بود

فارغ از جام الستش کرده بود.

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای؟

گفت ای دیوانه لیلایت منم

در رگت پیدا و پنهانت منم

سالها با جور لیلا ساختی

من کنارت بودمو نشناختی