اگرچه در ظاهر جز دو حرف کوچک نیست

هزار حرف و صداست

هزار آه نگفته

هزار راز نهفته

هزار راه نرفته

به ژرفناکی تاریخ

به وسع قدمت اجداد

خروش و ولوله برپاست

چه فکرهای نکرده

چه خواب های ندیده

چه رنگ های پریده

امیدهای بریده

درون واژۀ این دل

همین صراحی کوچک

چو آب در دل شیشه

عیان و ناپیداست.

یا رب ز کمالِ لطف ، خاصم گردان

واقف به حقایقِ خواصم گردان

از عقلِ ج[!]ار دل افگار شدم

دیوانۀ خود کن و خلاصم گردان

اول به وفا میِ وصالم در داد

چون مست شدم جامِ جفا را سر داد

پر آب دو دیده و پر از آتش دل

خاکِ رهِ او شدم به بادم بر داد