اینجـــا بـه مـَرز بـی تـَفـاوُتـی هـا رسیـده ام

دلـَــم را دیگــر هیـــچ نمـی لرزانــد!!

در مـَـن دلهـُــره….

در مـَـن تـــرس….

در مـَـن “احســآس مُــرده است” !!

ایـن روزهـآ بــی خـیـآل خیـالـَم شـُده ام

مـُنتظرَم دنــیـا تـَمـام شـَود…!!

روی بخار شیشه می نویسی "دوستت دارم" و بعد

پرده را می کشی

می روی سراغ درس و کتاب و

این سوی پنجره می مانم من

که تنهائی ام را تا تولد شعری تازه قدم بزنم

باران می آید

می دانم

تو خواهی خوابید و

شیشه را بخار خواهد گرفت و

"دوستت دارم" را هم!

و صبح که بیدار می شوی

از هول مشقهای نانوشته فراموشم خواهی کرد...!

پس تو این دانشگاه چی یادتون میدن ؟”
سوالی که وقتی نمیتونی هرگونه سوالی که پدرتون از شما پرسید رو جواب بدی

تو هلند نمایشگاه گل برپا شده بود؛ ولی استقبال نشد، مردم گفتن چرا زیباترین گل جهان رو نیاوردین پس،.. . . . . . . . . ای بابا آخه منم کار دارم نمیتونم هروقت اینا نمایشگاه زدن پاشم برم که!!

گر چه افکندی ز چشم خویش آسانم چو اشک

یک شب ای آرام جان بنشیم به دامانم چو اشک

یا به خاک تیره غلطم یا به رخسار گلی

بر خود از این بازی تقدیر لرزانم چو اشک

گر به چشمی بوسه دادم یا به رخساری چه شود

کین زمان با حسرتی در خاک غلطانم چو اشک

سوز پنهان درون است این که پیدا می شود

گه به لبهایم چو شعر و گه به چشمانم چو اشک