گر به شمشير جفا پاره كني سينهء ما

همچنان مهر تو ورزد دل بي كينهء ما

رقم مهر و مه از سينه افلاك رود

نرود نقش خيال تو ز آئينهء ما

قطره اي بودي و دلها همه جوياي تو بود

شب چراغي شده يي باش بگنجينهء ما

جاي آنست كه خون سر زند از چشم حسود

بسكه پر شد دلش از كينهء ديرينهء ما

يارب اين نغمه كه پرداخت كه ابريشم عود

آتش انداخته در خرقهء پشمينهء ما

در صف طاعت اگر تيغ كشد غمزهء تو

خون بجيحون رود از مسجد آدينهء ما

بر نيايد نفس گرم «فغاني» امروز

در خمار است مگر از مي دوشينهء ما

غم دل با که بگویم که مرا یاری نیست

جز تو ای روح روان، هیچ مددکاری نیست

غم عشق تو به جان است و نگویم به کسی

که در این بادیه غمزده، غمخواری نیست

راز دل را نتوانم به کسی بگشایم

که در این دیر مغان رازنگهداری نیست

ساقی، از ساغر لبریز می دم بربند

که در این میکده می زده، هوشیاری نیست

درد من، عشق تو و بستر من، بستر مرگ

جز توام هیچ طبیبی و پرستاری نیست

لطف کن، لطف و گذر کن به سر بالینم

که به بیماری من جان تو، بیماری نیست

قلم سرخ کشم بر ورق دفتر خویش

هان که در عشق من و حسن تو، گفتاری نیست