“ﭘﺸﺖِ ﺳﺮﻡ ﺣﺮﻑ ﺯﯾﺎﺩﻩ ؟ ﺑﻪ ﺩﺭﺭﺭﺭﺭﺭﺭﺭﺭﺭﮎ ! ﺍﯾﻨﺎ ﻫﻤﻮﻥ ﺁﻭﯾﺰﻭﻧﺎﯼ ﺩﯾﺮﻭﺯﻥ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩُﻡ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻥ :-))) ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺲ ﮐﻪ ﭘﺸﺖِ ﺳﺮﻡ ﭼﻘﺪ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻦ ! ﺳﮕﺎ ﺑﻪ ﮐﺴﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺳﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻭﺍﻕ ﻭﺍﻕ ﻣﯿﮑﻨﻦ ... ! ﺭﺍﺳﺘﯽ ! ﺗﻤﺎﻡِ ﺯﻧﺪﮔﯿﻤﻮ ﻣﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺮﺩﯼ... ﻭﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ ﺑﮕﻢ: ﺩﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻣﺖ...ﮔﻤﺸﻮ...”

خاک اجدادی من عشق مقدس، وطنم
با همین ترانه هام به قلب دشمن می زنم
آخه گرگای گرسنه تو کمین خاکتن
دستاشون تو حسرت یه ذره خاک پاکتن
تو کوچه پس کوچه هات همیشه ترس سایه بود
وطن استقامتت، تصنیف فریاد و سرود
سرزمین حافظ و سعدی و نیمایی وطن
میهنِ مقدسِ بو علی سینایی وطن
تو برام فراتر از یه سرزمین و کشوری
تو دلِ تو جون گرفتم، تو برام یه مادری
عشق تو، تو خون مردمت وطن ریشه داره
به خلیج و خزرت قسم دلم دوسِت داره

“وقتي گند زدي به زندگي طرف حداقل وقت رفتن دهنتو ببند نگو قسمت نشد ...”

امروز نبود. پریروز بود.
حال تن تن بزنیددددددددددددد

خسته ام از تظاهر به ایستادگی

از پنهان کردن زخم هایم

زور که نیست

دیگر نمیتوانم بی دلیل بخندم و

با لبخندی مسخره وانمود کنم همه چیز رو به راه است...

اصلأ دیگر نمیخواهم که بخندم

میخواهم لج کنم

با خودم ، با تو ، با همه ی دنیا

چقدر بگویم فردا روز دیگریست و امروز بیاید

و مثل هر روز باشی...

خسته ام .... از تو .... از خودم....از همه ی زندگی....

میخواهم بکشم کنار

از تو ... از خودم..... از همه ی زندگی...

يك ستاره مي تواند راهنماي قايق گمگشته اي باشد يك واژه مي تواند در برگيرنده هدفي باشد يك راي مي تواند سرنوشت ملتي را عوض كند يك شمع مي تواند سياهي را به در كند يك گام مي تواند آغاز گر يك سفر دور و دراز باشد يك كلمه مي تواند آغاز گر يك دعا باشد يك نوازش مي تواند نشان دهنده ي مهر و محبت باشد يك قلب مي تواند بر حقيقت واقف باشد يك زندگي مي تواند تحولي ايجاد كند مي بيني كه همه و همه به تو بستگي دارد

گاهی دلت از کسایی میگیره که فکر می کردی با تمام آدمهای کنارت فرق دارن ! خودشون … دنیاشون … زندگیشون … و بعد بفهمی که دنیایی ندارن که بخوان به خاطرش زندگی کنن ، این آدما وجودشون توی ذهنتم زیادیه چه برسه توو زندگیت !!!

ميدونم ميتوني قلبمو آتيش بزني اما نزن...ميدونم ميتوني بري و منو تنهام بزاري اما نزار...ميدونم ميتوني بريو باكس ديگه‌اي دوست شي اما نشو...ميدونم ميتوني جواب منو ندي اما بده...ميدونم ميتوني نابودم كني اما نكن...ميدونم ميتوني واسم اف نزاري ولي بزار

داني اولين بوسه جهان چگونه کشف شد؟ در زمان هاي بسيار قديم زن و مردي پينه دوز يک روز به هنگام کار بوسه را کشف کردند. مر دستهايش به کار بود، تکه نخي را با دندان کند، به زنش گفت بيا اين را از لب من بردار و بينداز. زن هم دست هايش به سوزن و وصله بود. آمد که نخ را از لب هاي مرد بردارد، ديد دستش بند است، گفت چکار کنم؟ ناچار با لب برداشت. شيرين بود. ادامه دادن