saman
کاش بودي!
که مرا درک کني...
کاش بودي!
که به حرف دل من گوش کني،
لحظه اي!
...
ثانيه اي!
باشي تو و سپس باز مرا ترک کني.
کاش مي شد که بيايي اينجا ،
نه براي همه ثانيه ها!
فقط! اندازه يک تنهايي.
(دوست) اي مرهم درد دل من ،
ياد تو گرمي سرد دل من ،
(دوست) اي حجم حضورت خالي ،
دست تو سبزي زرد دل من...
کاش بودي!
که سرم را بگذاري روي زانوي پر از مهر خودت
و به دستي که نفهميدم چيست.
بکشي دست به موهاي پريشاني من.
کاش بودي که به تو تکيه کنم ،
پشت من باشي و حامي دلم ،
دست بر شانه من بگذاري ،
پر کني خانه خالي دلم...
کاش بودي!
که اميدم بخشي
در هجوم همه حادثه ها...
کاش بودي!
ولي افسوس که جايت خاليست،
جاي آن تکيه گه شانه من
و حضور سبزت آرزوييست در اين خانه ويرانه من!
saman
می بخشم کسانی را که هرچه خواستند با من ، با دلم و با احساسم کردند…
و مرا در دور دست خودم تنها گذاشتند و من امروز به پایان خودم نزدیکم،
پروردگارا به من بیاموز در این فرصت حیاتم آهی نکشم برای کسانی که دلم را شکستند….
1392/04/17 - 20:00 ( لايک توسط 1 کاربر )