بازیگری گذشت سحرگه ز کوچه ای
“فریاد شوق از سر هر کوی و بام خاست”

در زیر پای او مورانو با هزار ادا
زیگزاگ رفته بود گهی چپ گهی به راست

پرسید کودکی که به گردن چه بسته است؟
بقال گفت این سخنت سخت نابجاست

قرطی اگر شوی،بکنی زن نما خودت
این سان لباس و تیپ به اندام تو سزاست

بی درس و مشق و رنج رسیده به کان گنج
اذعان نمی‌کند که کنون بنده ء خداست

در صحنه بازتاب دهد زندگی خویش
گاهی به نقش فاسق و یک روز هم بپاست

آن را که شاهکار جز اخراجیان نبود
این نفرت و مخالفت خلق خویش خواست

اینها سبب شوند سلحشور وا کند
زیپ دهان و بار کند آنچه ناسزاست

بر خیل بانوان هنر مند و ای دریغ
حال آنکه خود عصاره زشتی و عقده‌هاست

در ظاهرست ،طعنه به آنجل جولی زند
در باطن او فدائی آن شوخ دلرباست

اوکتای شعر خویش میالا به این خبیث
کار هنر ببین که چه سان پای در هواست

جالب بود

خواهش

زندگی با همه‌ی وسعت خویش

محفل ساکت غم خوردن نیست

حاصلش تن به جزا دادن و افسوردن نیست

زندگی خوردن و خوابیدن نیست

زندگی جنبش جاری شدن است

از تماشاگاهه آغاز حیات تا به جای که خدا میداند


Zendegy bahameye vosate khish

mahfele sakete qam khordan nist

haselash tan be jaza dadanu afsurdan nist

zendegy khurdanu khabidan nist

zendegy junbeshe jari shodan ast

az tamashagahe aqaz hayat ta bejaee ke khuda midanad

(sohrab sepehri)

به چشمای خودت قسم
دیگه بهت نمی رسم
وصال تو خیالیه
وای كه دلم چه حالیه
بازیای عروسكی
آخ كه چه حیف شد كودكی
یه كم برس باز به خودت
می خوام بیام تولدت
اونوقتا اینجوری نبود
راهت به این دوری نبود
حالا كه عاشقت شدم
نیستی دیگه مال خودم
پاییز چه فصل زردیه
عاشقیم چه دردیه
گم شده باز بادبادكم
تو نمی یای به كمكم ؟
می خوام دستاتو بگیرم
تو بمونی من بمیرم
عاشقی ام نوبتیه
آخ كه چه بد عادتیه
من نگرانم واسه تو
قبله ی دیگران نشو
اشكم به این زلالیه
دل تو از من خالیه
تو مه عشق تو گمم
هلاك یه تبسم
تو شدی مال دیگری
چه جور دلت اومد بری
قفلا كه بی كلید شدن
چشا به در سفید شدن
چه امتحان خوبیه
دوریت عجب غروبیه
بارون شدیده نازنین
از تو بعیده نازنین
خاطره رو جا نذاری
باز من و تنها نذاری
اونوقتا مهمونت بودم
دنیا رو مدیونت بودم
اونقتا مجنونم بودی
كلی پریشونم بودی
قصه حالا عوض شده
صحبت یه تولده
قلبت رو دادی به كسی
یه كم واسم دلواپسی
می ترسی كه من بشكنم
پشت سرت حرف بزنم
من منی كه بوسیدمت
تو اون غروب كه دیدمت
تو واسه من ناز می كنی
ناز می كشم باز می كنی ؟
این رسمشه نیلوفرم
من كه ازت نمی گذرم
ستارمون یادت می یاد
دلواپسم خیلی زیاد
فقط تماشا می كنی
بعد عشق و حاشا می كنی
می گی گذشت گذشته ها
چه راحتن فشرته ها
سر به سرم كه نذاری
بگو یه كم دوسم داری ؟
نمی مونی من می مونم
میری یه روزی می دونم
اولا مهربونترن
اونایی كه همسفرن
اشك منم كه جاریه
نگه دار یادگاریه
می سپرمت دست خدا
یه كم دوستم داشتی بیا